|
|
| | |||||||
Esma Şengüler Garip bir karartı gibi hayaller atrafımı sarıp sarmalamış. Beni hiç rahat bırakmıyorlar. Bir sürü güzel şeyle yaşıyorum ama hepsi anlık mutluluk hissiyatlarından öteye geçemeyecek kadar zayıf. Seviyorum birilerini
 |
| | LinkBack | Seçenekler |
28-04-2009, 04:22 PM
| #1 |
| Guest
Mesajlar: n/a
| İnsanlık parıltısı Esma Şengüler Garip bir karartı gibi hayaller atrafımı sarıp sarmalamış. Beni hiç rahat bırakmıyorlar. Bir sürü güzel şeyle yaşıyorum ama hepsi anlık mutluluk hissiyatlarından öteye geçemeyecek kadar zayıf. Seviyorum birilerini ama fazla kuru,fazla kof. Karın doyurmak için çaresizce yenen garip bir yemek,sert bir ağacın dalını andırıyor adeta. Şarkılar ne söylüyor,şundan bundan ondan bahsedip duruyorlar. O çocuklar neden koşuyor asla yorulmaksızın,yarış hala bitmedi mi,peki hiç bitmeyecek miymiş? Uzun zamandır gözlerim kapalı,küstüm dünyaya;hayatımla ilgilenmiyorum,fiziksel olarak yaşıyorum,ruhum artık bu dünyanın kirliliğine ortak olmak istemiyor. Onun bu kötü gidişini ilgisizlikle protesto ediyor-etmeye çalışıyor-. Bu ilgisizliğim halen ilgisini çekmedi mi dünyanın,umursamıyor işte beni.. Dünyayla artık ilgilenmediğimi,hayatım hakkında hiçbir şey bilmek istemediğimi ve bu ilgisizliğime karşın her şeyin düzeleceğini düşlediğimi birine desem ne der peki? Senin gibi 6 milyar tane daha var ve hergün yenileri ekleniyor bu 6 milyara. Ne ayırt edici özelliğin var ki senin,neden seni taksın ki dünya;yoksa onu kurtaracağını mı düşlüyorsun,kimsenin yapamadığını nasıl yapacaksın,hangi yanını temizlemelisin peki dünyanın. Küresel ısınmayı mı durduracaksın,yoksa komünist rejimi getirip aç kalmayacak mı kimse. Doğru da söylerler,neden taksın ki? Takmamak için bu kadar sebebi varken... Haydi,kalk ayağa! Buyur bakalım yeniden sahte dünyana. Usülüne uygun davranmak gerek. Marjinalliği sen benimsesen seninki yaratıcılık olmaz,özentilik çizgisinden;ilgi çekmeye çalışmaktan öteye geçirmez seni marjinal tipli özentiler. Gerçek kimliğin,gerçek hissiyatlarının bile bir değeri yoktur bu sahte dünyada. Yitirilip,git bu dünyada. Kolejde okumadın ki sen,zeki de değilsin,kaç dil biliyorsun ki sen,aa daha klasikleri bitirmedin;ben fransızcalarını bile okudum,paran yine mi yetmedi;yine mi züğürtsün ahaha yazık sana,.. saçma sapan şeyler işte bunlar daha ve bir o kadar daha da var bunlardan. Bir sürü saçmalığı,işte tüm bu saydığım tepkileri verenler de bir kültür(?) oluşturmuşlar adını da “popüler kültür” koymuşlar. Ve tüm insanlığı da bunun içine atıp yitirmeye kararlılar. İnsanlar arasındaki farklılıklarla oluşan o rengarenk sentezi yıkıp,yerine tek tip bir insan kadrosu oluşturacaklar,evet amaçları bu tek kelimeyle. Aşk çok karmaşık bir sistem,21. Yüzyıl insanının beyninde. Milyonlarca denklemi rahatlıkla çözebilen,aslında özündeki duyguları,atalarının ustalıkla bilip,uygulayabildiği şeylerde zayıflıklarından hayıflanıyorlar. Küçük,minicik,bir haykırış bu benim aptal saptal yazılarım. Ne yaptığını bilmeden,hıçkırıklara sarıldığım zaman. Kalemime akan gözyaşlarından kağıtlara damlayan mürekkep izlerinin,anlamsal bütünlüğü işte. Bunlar benim,benim hislerim. Uzun bir süredir bunları düşünüyorum,oturduğum yerde. Sıcacık bir kafedeyim. İçerisi o kadar sıcak ki üstümde ince bir bluz olmasına rağmen,alnımda boncuk boncuk terler birikiyor. Belki de düşünmektendir. Dışarıda,yeri sanki eviymiş gibi itinayla süpüren bir temizlik görevlisi. Yerleri adeta fırçalıyor. En küçük bir toz zerresini bile yerde bırakmadan sürekli geri dönerek her yeri alıyor. Yere sigara izmaritini söndürmeden atan yaşlı başlı bir adamın sigarasını bile elleriyle alıyor. Kıvırdı eldivenlerini,özenle cebine soktu. “Galiba çok seviyor işini” demek geliyor içimden ama işinin de sevilir yanı yok hani. O inatla süpürüyor;tüm kirletenlere,tüm kirliliğe inatla. Sarımsı,yamuk yumuk kesilmiş,kirliliğine rağmen özenle taranmış saçları,kocaman elleri var. Gözleri,kapaklarını açmaya korktuğu gözleri;toz yığınının altında kalmasından korktuğu gözleri. Sevgisizlikten,tebessümden yoksun dudakları.. Nezleden olsa gerek sürekli içeriye doğru çektiği ve yanları tahriş olmuş küçük,kırmızı burnu. Şimdi çöp arabasını duvarın dibine sıkıştırdı. Üst başındaki tozları sirkeledi ve oturduğum kafeye geldi. Oradaki kadına “çöp var mı?” dedi. Kadın “hayır,yok” dedi,dükkanın kapısını kaparken “teşekkür ederim” diyerek çıktı,ilgimi çekmişti. Üstelik konuşması da epey aksaktı. Kadınlar aralarında konuşma özürlü olduğundan bahsediyorlardı zavallının. Onun için konuşmak o kadar zor olduğu halde,teşekkür edip çıkmıştı hem de lüzumsuz bir yerde. Civardaki tüm dükkanlara tek tek girdi. Çöpü olanın,çöpünü aldı gitti koydu kutusuna itinayla. Alnında biriken ter damlacıklarını sildi koluyla. Kafenin tam karşısındaki çeşmeye gitti ve ellerini uzun süre yıkadı. Adeta çok büyük bir pislikten arındırırcasına sıvazlıyordu derisini. Pisliğin rahatsızlığından arunmak istedi,o buz gibi suyu bir anda yüzüne çarptı ve irkildi. Ellerindeki su damlacıklarını saçlarına paylaştı. Başını ıslattı. Çok mesuttu artık,temizliğin geçici ferahlığını yaşıyordu. İşi pislikleri temizlemekti çünkü. Oturduğum kafeye girdi ve kalorifer peteğinin yanına gitti. Adeta peteğin içine girmek istiyor,o deli üşüyordu. Botları aşınmış,çarıpa dönmüştü. İçinde giydiği kalın beyaz kazağı yakasındaki isten ve kirden zavallığını gözler önüne seriyordu. Çalışan kadın yanına gitti. Kadına poğaçanın fiyatını sordu,elindeki paralara baktı 2 poğaça istiyorum dedi. Dayanamadı,çay içmek istiyordu;uzun zamandır içmemişti. Bir de çay istiyorum dedi. Çok zor çıkardığı bir türkçeyle. Poğaçasını bir an önce midesine indirmek,doymak istiyordu. Ama o zaman da kalkmak zorunda kalacaktı. Kalorifer peteğini bırakmak zorunda kalacaktı,yine üşüyecekti bedeni,yine titreyecekti elleri. Ağzının suyu akıyordu ama elinden geldiğince küçük lokmalarla yiyordu poğaçasını. Sonunda bitirdi ve hemen kalktı,yer işgal etmemeliydi. Tekrar çöp olup olmadığını ve borcunun ne kadar olduğunu sordu. Kadın 1 lira yeter evladım,dedi. Delikanlı birden donuklaşıverdi.”diğer insanlardan ne kadar alıyorsanız,benden de o kadar alın”dedi. Kadın “düz hesap söyledim evladım 10 kuruşun lafı mı olur aramızda,bize o kadar hizmiet ediyorsun.” “olsun teyzeciğim”dedi ve cebindeki sürekli emin olmak için acaba yanlış mı saydım diye tekrar tekrar saydığı kapkara bozuklukları tezgaha koydu. “iyi günler” dedi ve ağlamaklı bir ifadeyle dükkandan çıktı... Kaynak |
  |
| Aktifbir.com kar amacı gütmeyen bilgi, paylaşım üzerine kurulu ücretsiz bir forum sitesidir, üyeler her türlü bilgiyi,dosyayı önceden onay olmadan anında siteye yazabilmektedir, bu mesajlardan dolayı doğabilecek her türlü sorumluluk mesajı yazan üyeye aittir. Yine de sitemizde yasa dışı (illegal) içerik bulursanız supermeydan@gmail.com email adresine bildiriniz, şikayetiniz incelendikten sonra en kısa sürede gereken yapılacaktır, Teşekkürler! |
